Brug Zonder Oevers | Een boek van Herman Bolck
5
home,page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-5,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,columns-4,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Rapportage van een queeste naar ware vrijheid

Het boek kan beschouwd worden als een psychologische roman, waarin existentiële vraagstukken zijn verwerkt.

Het is een verslag van een andere kijk op het leven. Van grensverleggende overbruggen van een dramatisch oorlogstrauma.

Over bevrijding van de dwangmatigheden des levens door meermalen geconfronteerd te zijn met de dood..

 

In Deel – I worden de traumatische ervaringen beschreven van de hoofdpersoon op achtjarige leeftijd tijdens de slag om Arnhem en de evacuatieperiode daarna.

Daarbij komt aan de orde, wat dit met hem doet.

De schrijver wil er met dit boek afstand van nemen. Sterker nog, merkwaardigerwijs blijft de hoofdpersoon roepen, dat alles het beste is wat hem is overkomen als aanzet tot zijn existentiële ontwikkeling.

 

In Deel – II gaat over ervaringen op latere leeftijd en de neerslag van het oorlogstrauma daarop.

Inclusief voortzetting van de zoektocht naar het tweelingzusje en de dramatische apotheose. Dan komt ook de Liefde aan bod in al haar verschijningsvormen in samenhang met intimiteit en Ware Vrijheid.

Terug te voeren op zijn in Deel – I beschreven

De romanvorm verschaft mij de vrijheid om weliswaar autobiografische elementen te verwerken, maar nochtans zodanig, dat elke overeenkomst met thans levende personen op louter toeval berust.

Naar mijn idee kunnen traumatische ervaringen een onuitwisbare neerslag hebben in het latere leven.. Dat heb ik zelf ook ervaren..In die zin mag ik mezelf ervaringsdeskundige noemen.

Dit, met inbegrip van reflectieve overdenkingen, die daarmee annex kunnen zijn, heeft een belangrijke rol gespeeld als motief om het een en ander op papier te zetten.

Gaandeweg wordt duidelijk wat deze ervaringen psychologische teweeg kunnen brengen en hoe dit dan weer de aanleiding kan zijn tot nieuwe ervaringen in een andere levensfase, welke daardoor als het ware onweerstaanbaar worden opgeroepen..

“Het zat diep in hem. Het vrat aan zijn zenuwstelsel. Het had zich daar genesteld als een teek, waarvan de gevolgen misschien wel levenslang voelbaar moesten zijn en meegedragen moesten worden: De erfenis van de tragedie toen tijdens ‘de slag’ om de stad aan de rivier..; de overlevering van de ervaring.

De onvergetelijke ervaring diep in de ziel geëtst, waardoor alles anders zou zijn, waardoor ’t kind in hem op een bizarre manier werd geslachtofferd, op de proef gesteld..? Maar niet gedood..!

Het is het verhaal over de voortdurende strijd, die gaandeweg het leven een spel werd, omdat het gewicht verplaatst werd en hij erin slaagde de obsessie, de frustratie en met name de angst aan te kijken en los te laten.

wit

De grote druk was niet meer te houden en moest uit pure onmacht losgelaten worden en toen ontstond in grote verbazing een oase van rust.

De auteur noemt dit proces loslaten en sterven bij het leven.

De angst die zich zo ongegeneerd had gemanifesteerd toen in die uren.., dagen.., weken.., maanden..

Alsof deze golem zich juist zo meedogenloos moest vertonen om herkenbaar en aantastbaar te worden in samenhang met alles wat nadien gebeurde..”